voorbereiding 2020

Langzaam, zo snel als zij konden.

Slechts zelden maken we gebruik van het vliegtuig. Nu het begrip “vliegschaamte” zijn intrede heeft gedaan, durf je bijna niet meer. Maar dit jaar reppen een drietal Prinsen zich om 10.00 uur naar Eindhoven, om vandaar af te reizen naar Zakopane. Teambuilding op familieniveau; vader en zoons. Hoe leuk kun je het hebben? De organisatie trakteert. Het moet een flitsend bezoek worden om de wintersportreis van 2020 voor te bereiden. Flitsend wordt het allerminst. Mijnheer Ryan Air heeft vertraging vanwege mist in Krakow. Geen 13.45, geen 17.05 , maar 17.45 wordt het uur van vertrek. De hele planning in de war. Je bent de douane al op kousenvoeten en met afzakkende broek gepasseerd en moet nu de tijd doden. En wat doe je dan? Je neemt een versnapering in het restaurant c q pub, dat boven de gates gelegen is. Je drinkt en eet wat. Dit doen veel medereizigers waarmee je je dan als vanzelf verbroedert. Zo wordt het toch nog gezellig. In deze pub is geld het enige dat vliegt, maar dan wel uit je zak. Uiteindelijk stijgen we dan toch op, om tot onze verbazing en verrassing in Katowice te landen. Daar wacht ons een oude lijnbus die ons naar Krakow moet vervoeren. Wij wachten er niet op. Samen met Marianne en Stefan, onze nieuwe vrienden voor het leven, nemen we een taxi. De jongedame die dit vehikel bestuurt, heeft pas na een tijdje in de gaten dat ze vijf passagiers aan boord heeft, terwijl zij er maximaal vier mag meenemen. Maar aangezien niemand van ons wil uitstappen en we ons vastberaden aan elkaar vastklampen, rijdt zij toch maar verder. Daan moet zich wel iedere keer klein maken als er een politiewagen in beeld verschijnt, maar dat is hij wel gewend. In Krakow halen we een huurauto op om ons vervolgens naar de Haringambasssade te begeven. Marianne en Stefan zijn voor de eerste keer in Polen en willen dit wel eens meemaken. Ze vinden het erg lollig. Na de nodige haringen etc. scheiden onze wegen en gaan we naar onze respectievelijke hotels voor onze broodnodige rust.

De volgende morgen, na een prima ontbijt, stappen we in onze Hyundai op weg naar Zakopane. We zijn blij verrast als we merken dat er een nieuw stukje snelweg klaar is. Het werk aan deze nieuwe weg vordert langzaam doch gestaag. Via Bialka en karczma Widokowa bereiken we Zakopane. Tot verrassing van Rob verblijven we in Jasztrzebianka, een pension waar we vele jaren met veel plezier gelogeerd hebben. Het is nu prachtig gerenoveerd. Het personeel ook. Dit is nu mooi en jeugdig, maar onbekend voor ons. De ontvangst is wel allerhartelijkst. Het voelt als thuiskomen. We gaan direct op zoek naar een feestpaleis voor ons worstengrillfeest. Verschillende locaties lijken ons wel wat. Je zou er keuzestress van krijgen. Eentje vinden we wel heel mooi! Jammer genoeg is het op Allerzielen gesloten. Dan even naar Gazdowo Kuznia voor een hapje en naar de Seagrams voor een drankje. Rafael is daar vertrokken en vervangen door David. Gelukkig is Dorotha gebleven. Er zijn verrassend veel mensen op straat en de temperatuur is zeer aangenaam. Het terras is nog in gebruik. Het oogt zomers. Er stijgt gerommel op uit onze magen en we besluiten om een kleinigheid te nuttigen in karczma Sopa. Sopa staat bekend om zijn uitmuntende shaslicks. De eigenaar – Jan Zatorski - staat bekend als een getalenteerd kok, docent, muzikant en om zijn enorme drankzucht. Als wij voorzichtig bij Hanka informeren hoe het met Jan gaat, vertelt zij tot onze grote schrik dat Jan al meer dan een jaar geleden overleden is. Tranen vloeien. Van de shaslicks hebben we maar afgezien.

De volgende morgen gaan we weer naar de karczma Przy Mlyn, die nu wel geopend is. Bij een biertje krijgen we een stuk worst dat niet te kanen is. Hard! Is dit een omen? We nemen de opstal in ogenschouw, zijn opgetogen, maar komen niet tot zaken. Omdat de financiële man er niet is, worden we verzocht op maandag terug te komen. Dan maar op weg naar het paardenvrouwtje, dat gelukkig wel thuis is. Blij verrast stelt zij ons de nodige pk’s en karren in het vooruitzicht, schenkt thee, presenteert gebak en stelt haar dochter voor, waardoor wij weer blij verrast zijn. Na een klein uurtje verlaten wij tevreden en geurend naar paard het etablissement. Voor de zekerheid brengen we de auto maar naar Jasztrzebianka. De receptioniste belooft een kamerindeling samen te stellen voor je weet-maar-nooit. Wij besluiten om ons te voet naar het centrum te verplaatsen. Het tempo is wat lager, maar dat zal door de hoge temperatuur komen. Het waait gigantisch hard. We kijken regelmatig om, om te zien of de zojuist gepasseerde boom wel blijft staan. Als we op het terras van Sabala zitten, schuiven de stoelen, voort geblazen door de wind, ons voorbij. Zelfs de mandjes met brood werden door de wind meegenomen. We zijn maar binnen gaan zitten, want barcsz vlekt nogal als het van tafel waait.

Elk jaar ontmoeten we wel iemand in de Seagrams bar, die je niet gauw meer vergeet; priesters met een gezonde dorst, een wijnhandelaar die ooit als uitsmijter werkte en dat graag demonstreert en nu een Hongaarse dierenarts met zijn vriendin en zoon. Buitengewoon aardige mensen, die wel wat op de eerder genoemde priesters lijken. De man vindt ons kennelijk sympathiek, want hij blijft maar vertellen en trakteren. We weten te ontsnappen naar de Pianobar waar we even bijkletsen met de eigenaar van Galerie Yam. We gaan met de taxi naar huis.

Op maandagochtend treffen we dezelfde receptioniste nog steeds op haar post aan. Zij werkt gewoon 25 uur achtereen! In het gastenboek lezen we nog even recensies uit 2010, 2011 en 2013. Welk een tevredenheid spreekt daaruit. Pani Ewa, de verantwoordelijke kirovnik arriveert en ook Sofia is op haar werk verschenen. Sofia is de enige die uit het grijze verleden is overgebleven. We moeten iedereen in Holland van haar de groeten doen (bij deze) en ze zou het heel leuk vinden als wij weer terug zouden komen in Jasztrzebianka. Een sympathiek idee, maar niet praktisch gezien de grootte van de groep. We nemen geroerd afscheid en gaan weer naar Przy Mlyn om een worstenprijs af te spreken. Waarschijnlijk serveren ze daar enorme worsten, want we komen niet tot overeenstemming. Te duur. Teleurgesteld lopen we de stromende regen in. Gelukkig is er een alternatief voorhanden en binnen tien minuten is het probleem opgelost. Nog een laatste barscz, haring en cola, met korting! en dan door de stromende regen op weg naar Balice, het vliegveld bij Krakow. Het inleveren van de auto verloopt probleemloos en ook het inchecken lukt weer. Laten ze op dit vliegveld nu ook zo’n leuke horecagelegenheid hebben! We komen er weer dezelfde mensen tegen. Ze roepen allemaal, dat ze thuisgekomen, op onze site gaan kijken om te zien hoe ze zich moeten aanmelden. Helemaal blij gaan we het vliegtuig in. Het vertrekt om 17.30 precies op tijd. Hoewel de meesten gokken op een landing in Rotterdam of Eelde, wordt het dit keer daadwerkelijk Eindhoven. We zwaaien nog wat naar onze medereizigers en gaan dan op huis aan. Het zit er op. Het was niet flitsend, maar wel fraai, zo’n lang weekeind.

Altijd tot Uw dienst

Rob, Daan, Tim.

De titel hierboven is afkomstig van een boek van Toon Tellegen