terugblik 2022

Verslag wintersportreis Zakopane 2022

Een stormachtige week in velerlei opzicht.


2022 Vestigt een record; vier stormen kort achterelkaar. Met Eunice, de zwaarste, krijgen wij te maken. Windstoten van 145 kilometer per uur teisteren Nederland. ’s Morgens is er nog niet zoveel aan de hand. Tim ligt ontspannen onderuit in de kappersstoel en denkt alles geregeld te hebben. Buiten een lekker windje, maar nog niets verontrustends. Het eindigt echter in een lange middag van appen, mailen, bellen, regelen en overleggen, met als resultaat dat alle deelnemers zich in Alkmaar melden om vandaar te vertrekken. Wel vier uur later dan gepland, maar het is dan ook code rood. De Afsluitdijk, met ons geliefde monument , wordt vermeden. Het betekent wel een stukje omrijden, want Friezen en Groningers stappen in Meppel in. Bus 2 rijdt al schommelend direct door naar Hengelo om daar de laatste deelnemers op te pikken.

Naarmate we verder Duitsland inrijden, wordt het rustiger. Dat krijg je als je pas om 20.00 uur vertrekt. Dan geldt, zoals De Dijk al zong; ‘Het wordt steeds sneller donker, het wordt steeds vroeger laat’. De vermoeidheid slaat toe. Er wordt geslapen. Spijtig dat sommigen dit wel heel luidruchtig doen. De reis verloopt voorspoedig. Na een laatste stop in een ons welbekend pools wegrestaurant, bereiken we om 15.00 uur onze eindbestemming. Ondanks de storm hebben we even snel gereisd als voorheen.

Koffie, thee en versnaperingen wachten ons. Er worden nog wat kamers geruild, maar uiteindelijk trekt iedereen er, na een opfrisbeurt, op uit. Enkele dapperen stappen direct op board of ski’s, maar de meesten beperken zich tot een korte kennismaking met het dorp en de horeca. Eerst moet dat schommelende gevoel maar eens uit het lichaam. ’s Avonds, na het avondmaal, wordt het nog gevaarlijk gezellig in de lounge. Om 2.00 schijnt er nog gedanst te zijn. Ikzelf heb er niets van meegekregen. Ik had er de kracht niet meer voor.

Op zondag verdwijnt iedereen na het ontbijt in het niets. Skiën, wandelen, de omgeving verkennen, aanzitten en dom kijken, verdienen nu onze aandacht. Karlien besluit dit jaar om toch maar eens te gaan skiën. Het gaat best goed, totdat ze opeens niet meer weet hoe te stoppen bij hoge snelheid. Een val is onvermijdelijk en een sleutelbeenbreuk het gevolg. In de banaan naar beneden en dan op naar het ziekenhuis. Altijd weer een bijzondere, interessante ervaring. Een heel scala aan botbreuken zie je voorbijkomen als je op je beurt wacht. Het leidt tenminste wel een beetje af. Ruim vier uur later stapt het slachtoffer weer naar buiten. Stevig ingepakt. Te stevig, want in de nacht van dinsdag op woensdag moet het sleutelbeen opnieuw gefixeerd worden. Weer dezelfde taferelen, ook ’s nachts! Op donderdag breken Karlien en Daan de vakantie af en vliegen terug naar Nederland.                                                                                                                                                 Sommigen bereiden zich met behulp van hun mobieltje voor op de zondagse pub quiz van die avond. Een noviteit die zeker voor herhaling vatbaar is. Geen verkleedpartijen, Goral orkestjes of wat dan ook, maar een perfect voorbereide pub quiz, geleid door Jeffrey en Hans. Ze hebben zich zelfs verzekerd van lieftallige assistentes. Toch maar de eetzaal gebruikt omdat het barretje dan lekker dichtbij is. Je moet prioriteiten stellen…Na een lange en gezellige avond blijkt het Vogelwijkteam uit Den Helder de meeste kennis in huis te hebben. De beloofde prijs is nog niet geïncasseerd, dus die blijft staan tot volgend jaar. Moeten ze toch nog een keertje mee…

Op maandag staat de excursie naar Auschwitz op het programma. Dit keer onder leiding van Jan Groot, die hulp krijgt van twee Nederlands!! sprekende gidsen. Dat helpt, want dan komt het verhaal extra goed binnen. Vooral deelnemers die voor het eerst het kamp bezoeken zijn erg onder de indruk en zoeken antwoorden op hun vragen. Ook kleine Kees wil alles weten. Aangekomen bij het echte verhaal begrijpt ook hij dat het geen avonturen film is. De tekst op de muur van barak 4 spreekt velen aan; ‘Those who do not remember the past, are condemned to repeat it’. En zo is het. Ietwat bedrukt reizen we weer terug naar Zakopane.

Addy en Thea brengen deze maandag een bezoek aan Chocholow, een museum dorp vlak bij Zakopane. Houtsnijden is een specialiteit van vele inwoners. Addy is al langer op zoek naar iets moois en slaagt daar uiteindelijk in. Een mooi beeld reist met ons mee terug naar Nederland. Later scoort ze nog een houten klok.

Het weer is niet om over naar huis te schrijven. Overdag is het voor het mooie even te warm. Op de hellingen, in de zon, verandert de sneeuw al snel in pap en dan krijg je van die hobbels en kuilen. ‘Zwaar skiën’, bromt opa Han. Hij kan het weten na 81 jaar. Het is ook druk op de pistes. De laatste Poolse regio heeft nog vakantie. Dan is het toch fijn te weten, dat we volgend jaar een weekje later gaan en dat de vakantie vierende Polen dan verdwenen zijn.

Het bezoek aan de zoutmijn van Wielicka op dinsdag verloopt wat anders dan gewend. Na miljoenen voeten die de oneindige trap afdalen, behoeft de toegang tot de mijn enig onderhoud. Ook de mijnwerkerslift is aan een grote beurt toe. Derhalve betreedt een groep van dertig nieuwsgierigen via een andere ingang het ondergrondse gangenstelsel. De Engels sprekende gids voert ons met humor langs de ‘highlights’ van dit Unesco monument en brengt ons ook weer terug het daglicht in. Dat is maar goed ook, want als je alleen de weg terug zou moeten vinden… Dat lukt sommigen van ons in Krakow zelfs niet. Maar daarover later meer.

De dinsdagavond is altijd zo’n avond van ‘doet-ie het wel of doet-ie het niet’. En warempel, hij doet het. Herman treedt op en nu eens niet alleen. Hij heeft versterking gevonden in de persoon van Linda, die ook een gitaar mee heeft. Getweeën spelen en zingen ze de hele avond. Hermans stem klinkt wat Joe Cocker-achtig, maar bij elkaar zorgen ze voor veel luister- en meezingplezier. Als Herman niet meer kan en verkoeling zoekt aan de bar, neemt Farinda het zingen een tijdje over. Het blijft ook deze avond nog lang onrustig. Van Farinda horen we de dagen daarna letterlijk niets meer. Stem kwijt. Tja..

En dan het bezoek aan Krakow. Altijd goed voor een groot aantal deelnemers die dit Florence van het Noorden (nog) een keer willen bezoeken. Een eeuwenoude stad vol historie en bezienswaardigheden die ons elk jaargetij wel wil ontvangen. Velen van ons kennen de weg en weten wat ze willen bezoeken en gaan dus hun eigen gang. Voor de niet-weters heeft Tim een Nederlandstalige gids gevangen. Een pronte, aardige mevrouw met een lange oranje sjaal ter herkenning. Zij loodst haar volgers via zendertje en oordopjes langs en door de hoogtepunten van de stad.

Ook Jan, Krakow expert bij uitstek, leidt een groepje door de stad. Jama Michalika wordt bezocht. Een Jugendstil restaurant met calorierijk gebak, hete chocolademelk van vloeibare chocola en een tekort aan personeel. Slechts een serveerster, die vertwijfeld ‘sorry, sorry ‘ roept in het voorbijgaan. De onderdompeling in de voelbare stilte en het diffuse licht, de Jugendstilsfeer en de kunstuitingen in dit oude artiestencafé, maken het wachten licht.

In de week dat vele ambassades in Oekraine gesloten worden, trekken wij vol goede moed naar onze ”Haringambassade” voor een haring en een wodka. Maar ook hier is het personeel vertrokken en zijn de haringen in vertwijfeling achtergelaten. Twee panden verder is er een echte ambassade, de Amerikaanse, met twee zwaarbewapende militairen op de stoep. Alleen al een blik die kant op, van ons groepje teleurgestelde haringzoekers, is voldoende voor hen om een stap naar voren te doen en voor ons het sein om heel aandachtig de achterkant van de Mariakerk te bestuderen.

Tim had het in de bus nog zo gezegd; ‘De oude stad heeft de vorm van een peer. Het park ligt er als een schil omheen. Je kunt niet verdwalen. Zorg op tijd bij de bus te zijn als we vertrekken. We wachten niet. Pak anders maar de lijnbus, trein of taxi. Je bent er dan zeker van dat je vermeld wordt in het verslag. Bij deze dan Rob, George, Addy, Thea en Willy!! ’s Avonds delen zij hun nieuw verworven kennis van het Poolse openbaar vervoer en is er weer een sterk verhaal toegevoegd in de kantlijn van onze Poolse reisverslagen.

’s Avonds na het paardjerijden, wacht er in de Gugu bar een hele stapel worsten op ons. Gewone ‘regionale’ worsten , bloedworsten en worsten van een onbekend merk. We slagen er niet in om de hele stapel weg te werken, maar we komen een eind. Tussendoor ontpoppen vier Wieringers zich tot wodkakenners met een gezonde dorst en zien het allengs gezelliger worden. De muziekkapel draagt daar zeker toe bij. Ze houden maar niet op. Toppertjes! Bij terugkomst in het hotel vieren we nog even Annelies haar verjaardag. Het is tenslotte al donderdag! En dan wacht het bed.

Wandelen naar Morski Oko is populair. Een grote groep gaat richting het meer. Bergop per slee, bergaf wandelend. Een drietal loopt zelfs heen- en weer. Tweeëntwintig kilometer! Een hele prestatie als je bedenkt dat zelfs paarden wel eens uitglijden op de gladde ondergrond. Dan zie je ook dat de voermannen heel anders omgaan met hun paarden dan wij dat doen. Voor de voerman is een paard een verdienmodel. Het moet werken voor de kost. En als dat niet meer gaat, dan is het dier goed voor de slacht, voor paardenworst. Krijg nou wat, nu herken ik die onbekende worst!

Het tweede slachtoffer deze week meldt zich. Bij Simon schiet na een val de vinger uit de kom. Een raar gezicht. Uit oogpunt van esthetica zet hij hem zelf recht. Toch nog maar even naar het ziekenhuis voor een fotootje. Na een lange wachttijd wachten hem bewonderende woorden voor de zelfredzaamheid en een spalk om de geblesseerde vinger te beschermen.

Deze donderdag moeten we misschien wel bestempelen als een keerpunt in de hedendaagse geschiedenis. Er is iets, een soort oplopende spanning, een kilte. Je merkt het als de week vordert; De barman die voortdurend met zijn telefoontje hannest, blijkt een Oekraïner te zijn die wil weten of zijn familie oké is. Bezorgde Polen vragen zich af hoe het gaat eindigen in het nabije buurland. Het is de dag dat Poetin een verwoestende oorlog tegen zijn broedervolk Oekraïne begint. Had Poetin die spreuk op de muur van barak 4 nu maar gelezen…

De vrijdag is een dag van consumpties afrekenen. Dit verloopt vlotjes. De kamer van Damian, Arie, Jim heeft dit jaar het ruimst verteerd en de eer van de hoogste rekening. Mede door het ruime innemen was er een topomzet bij de bar. Na het afrekenen bij Anna, blijft er een ruime fooi over, die tijdens de avondmaaltijd wordt aangevuld. Mede door het enthousiaste optreden van Jan en Kees met hun mandjes, kunnen we een grote, welkome en zeer verdiende fooi aanbieden aan het personeel. De vrijdag is ook de dag van de laatste, vergeten boodschappen doen, inpakken, slenteren of een laatste drankje in ons favoriete clublokaal. We krijgen ook te maken met het eerste coronageval in onze groep; Esther en Linda testen positief en gaan in quarantaine. Heel spijtig, maar ze worden tot op het moment van dit schrijven, prima verzorgd in Bel Ami . De rest van de familie reist, per vliegtuig, vervroegd af naar Nederland.

Tijdens het inladen van de bus, verschijnen tot Tims verbazing , keurig op tijd de fysio’s met aanhang. Ze zijn op tijd uit de bar ontsnapt…. Zou dit komen omdat Daan, Tims broer, al thuis is? Het is in ieder geval niet vaak voorgekomen. Een laatste avondmaal is wat er nog rest en dan verdwijnen we in de bussen. Over de terugreis valt niet veel te vertellen. Iedereen is brak, moe, slaperig en kucherig. De reis verloopt in ieder geval voorspoedig. Op zaterdag 12.00 uur bereiken we Alkmaar en dan voltrekt zich weer het wonder; Alle reizigers verdwijnen binnen twintig minuten. Er resteert slechts een paar schoenen zonder baasje.

Velen van ons krijgen nog een extra weekje rust cadeau. In de loop van de middag komen de eerste meldingen van coronabesmettingen binnen. Dat verklaart al dat gekuch en gesnotter. De teller staat nu op ongeveer 30. Niemand is gelukkig echt ziek, maar leuk is anders.

In 2023 gaan we het weer proberen van vrijdag 24 februari tot en met zaterdag 4 maart. De prijs van de reis is op dit moment nog niet bekend. Er zijn te veel onzekere factoren. Denk aan het verloop van de oorlog in Oekraïne, de sterk stijgende brandstofprijzen en de omhoog gierende inflatie. Bel Ami ziet ons graag weer terug, maar kan op dit moment nog geen prijs noemen. We wachten af. Zodra het kan zetten we de definitieve reissom online.

Dank voor jullie vertrouwen, dank voor jullie gezelligheid. Jullie hebben er weer een geweldige reis van gemaakt.


Daan, Jan, Rob en Tim



Klik hier voor het foto-album