terugblik 2020

Verslag wintersportreis Zakopane 2020

Over een doosje en een vies liedje

Opmerkelijk hoe het openen van een pak wijn en het zoeken naar de sluiting van de stoelgordel zoveel dubbelzinnige opmerkingen kunnen oproepen. Nauwelijks vertrokken van het parkeerterrein van De Zingende Wielen, heeft het selecte gezelschap dat naar Polen afreist, alleen maar aandacht voor het tevoorschijn toveren van een aftapkraantje en/of glaasje. “Schiet nou op, ik zie het monument al.” We hebben bij Polentravel nou eenmaal zo onze eigen regels: pas na het monument mag er getoast worden op een voorspoedige reis. Een busreis, die elk jaar wel korter lijkt te duren, waardoor de vakantie weer langer lijkt. Het is een beetje experimentele reis. De ene bus volgt de vertrouwde route via Hoogkerk, maar de tweede bus haalt voor het eerst deelnemers in Hengelo op. En dan is de vraag; zie je elkaar onderweg nog wel ergens?

polentravel wintersport zakopane bel ami bak alkmaar

Al gauw hebben ervaren- en nieuwe deelnemers zich gesetteld. De reisleiding verrast al het vrouwelijk schoon met bonbons, omdat het Valentijnsdag is. Onder leiding van Jack speelt een groep Wieringers een quiz; Welk stofje komt vrij in je hersenen als je chocolade eet? (Bij sommigen is er sprake van geen enkele stofwisseling). Plakjes worst en stukjes kaas worden als vredesoffer uitgewisseld. Een enkeling pakt een boek, de rest zijn mobiel of tablet en trekt zich in zijn eigen wereld terug. En zo treffen de bussen elkaar weer bij Zweidorfer Holz, om gezamenlijk verder te rijden naar de Poolse grens waar een tolkastje wordt gekocht. Het ochtendontbijt in de buurt van Krakow wordt gespreid genuttigd. De ene groep stopt bij een McDonald, de ander mist de afslag Moravica en komt terecht bij een KFC. Veel verschil is er niet. De patat smaakt om 7.30 uur hetzelfde. Na het ontbijt worstelen de bussen zich samen langs de nieuwbouwprojecten die de weg naar Zakopane nog meer zullen bekorten. De volgende keer zijn we er een uur eerder! Bij aankomst in Bel Ami wacht ons thee, koffie en allerlei hapjes. De kamers zijn schoongemaakt en staan tot onze beschikking. 10.00 Uur pas, maar nu begint het echt!

Ondanks de lange reis en de trillende benen trekt bijna iedereen er direct op uit; skiën, wandelen, een hapje eten, een drankje. Alles is leuk en lekker. Op het eind van de middag verzamelen velen zich nog even in de Seagrams bar om de middag af te sluiten. En dan op naar de warme maaltijd die tussen 18.00 en 19.00 wordt geserveerd. Dan arriveert ook de familie vd Wal, die de auto genomen heeft. Herman en Jannet zijn al iets eerder ingevlogen via Krakow. De avond verloopt buitengewoon aangenaam in hotel Bel Ami zelf, waar een heel aardige barman Gregosz, “Zeg maar Greg”, ons verzorgt. Wij vinden hem aardig, hij ons ook. Later in de week vertrouwt hij ons toe dat hij nog nooit zoiets feestelijks heeft meegemaakt. Kijk dat is mooi..

Sommigen hebben wat moeite met een niet al te ruime badkamer. De wc-pot is tamelijk dicht bij de doucherand gepositioneerd en dan stap je daar ’s avonds laat makkelijk met een voet in, bij het uitstappen van de douche. ’s Ochtends lijkt de badkamer toch weer veel ruimer. Een gevalletje ‘trompe l’ oeil. Toch??

Zondagochtend en het is nog redelijk vroeg. Lange rijen voor het loket om een skileraar te scoren en dan aansluiten voor een skipas. Sommigen van ons hebben zaterdag na aankomst al geskied, maar de meesten moeten nog allerlei voorbereidingen treffen. De zon schijnt, de zonnebrand wordt al gesignaleerd en de eerste glazen warm bier met limonade en een rietje, worden door de nieuwelingen onder ons met open mond nagekeken. Jan wil warme chocolademelk bestellen en meldt zich in het gedrang bij het buffet. Natuurlijk doet hij dat in zijn beste Pools. “Trzy gorąca czekolade proszę”. Zo moeilijk kan dat niet zijn. De drukke barmevrouw kijkt wazig en lichtelijk geïrriteerd. “English please, one two three?” “Tak, trzy.” Probeert hij nog. “Okay, three tea.” Vertwijfeld wijst Jan nog naar de bus met chocoladepoeder, maar ze heeft het hete water al in de kommen geschonken. Ach laat ook maar. Het uitzicht op het gebergte is prachtig, we hebben een zitplaats en aardige mensen om ons heen. De zon verwarmt ons van buiten en de thee verkwikt ons van binnen. De reisleiding is nog even druk met wat organisatorische dingetjes, maar sluit zich even later graag bij dit gezelschap aan. Samen beelden ze nog even uit dat ‘alles wat in Polen gebeurt, ook in Polen blijft’. Terug in het hotel blijkt dat ook de families Grijze en Boekweit zijn gearriveerd. Mooi op tijd want de feestavond staat op punt van beginnen. Disco is het thema. En het moet gezegd; heel wat deelnemers hebben zich echt uitgeleefd. Er zijn geweldige creaties te zien in glitterpakken, hippiekledij, met vetkuiven etc. Hoogtepunt van de avond is toch echt het spetterende optreden van de band ‘Tavares’ met het nummer Heaven must be missing an angel. Jammer dat de ritmiek van een van de broers ietwat te wensen over laat……. Maar toch de onbetwiste winnaars van deze avond!

bel ami zakopane polentravel wintersportpolentravel groepsreis bonte avond bel ami zakopane

Auschwitz

Ik heb het ooit beloofd. Als mijn kinderen of kleinkinderen naar Auschwitz willen, zal ik meegaan. Dit jaar is kleinzoon Tim aan de beurt. Twaalf jaar. Misschien te vroeg? Wanneer ben je er wel klaar voor? Eén ding is zeker, als je het gezien hebt ben je er nooit meer klaar mee. Ik ben er meerdere keren geweest, ik weet wat ik ga zien. Het boek “Bij ons in Auschwitz” vol getuigenissen, verzameld door Arnon Grunberg reist al een week met mij mee. Eerst elke avond een paar hoofdstukken voor het slapengaan. Doe het niet, slecht voor je nachtrust. Ik zit in de bus, boek op schoot. Rob vertelt over het landschap waar we doorheen rijden op weg naar de plaats met die beladen naam. Ik lees over Sondercommando’s, die hun eigen mensen naar de gaskamers begeleiden. Na een paar maanden moeten zij diezelfde weg gaan om verstikt en verbrand te worden. Deze verhalen mochten niet naar buiten komen. Toch zijn er getuigenissen en die staan beschreven in dit boek. Het is druk, Auschwitz is overvol en dat geeft ons de gelegenheid om in Birkenau te beginnen. Elke keer raak je overweldigd door de oppervlakte van dit terrein, dat poortgebouw, de afrasteringen, al die restanten van de houten barakken, het vrouwenkamp. De plek waar mannen en vrouwen geselecteerd en gescheiden werden, de rails en het treinstel. Je ziet de foto’s, hoort de verhalen en toch sta je daar of je in een openluchtmuseum rondloopt. Het is niet te bevatten. Ik sta bij het crematorium, bij de trap, die naar de hel leidde. In die ruimte moesten duizenden zich verzamelen en zich ontkleden en dan naar de volgende ruimte om op een gruwelijke manier te sterven. Ik kijk ernaar, weet dat het echt gebeurd is. Maar ik kan het niet begrijpen, ik kan het niet bevatten. Ik loop met kleinzoon Tim hand in hand langs al die gruwelijke plekken en vertel hem, dat dit nooit meer mag gebeuren. Tim heeft een simpele oplossing: “Dan kies je toch iemand anders.” Laten we hopen, dat we altijd de mogelijkheid houden om iemand anders te kiezen. Als we later Auschwitz bezoeken, komt alles nog eens extra binnen, zeker na de grote voorraden schoenen, koffers, pannen, kunstbenen en haren te hebben gezien. We bezoeken de cellen, de executieplaats, de Nederlandse tentoonstelling en het crematorium. Ergens in één van de gebouwen ligt een soort gastenboek waarin je je emoties een plek kunt geven. Ik zoek Tim, hij bladert in het boek, pakt een pen en schrijft: “Ik vond het schokkend.”  

Dan rest er ’s avonds niets anders dan de zinnen te verzetten om al die zwaarmoedige gedachten te verdrijven. Een mooie plek daarvoor is de Gu Gu bar. We zijn er vaker met de groep geweest om er na het paardjerijden een worst te nuttigen. Nu is het er rustig met maar een paar lokale klanten. Een goede gelegenheid om het spelletje ‘regenwormen’ te spelen. Noord-Hollanders hebben er nog nooit van gehoord, maar in Twente is het een populair spel met kleine kaartjes en heel kleine dobbelsteentjes. Als een van die dobbelsteentjes op de grond belandt en niet zo snel teruggevonden wordt, wordt Vera toch wel erg onrustig. Het blijkt dat dit spel bijna niet meer te koop is en dat Vera er kortgeleden wel erg veel moeite voor heeft moeten doen om een nieuw spel aan te schaffen. Vindt ze zo’n spelletje bij de Blokkert, blijkt het doosje leeg te zijn! En wat moet je met een leeg doosje? Hierop besluit Herman, onze troubadour, om een opvolger van zijn ‘Vieze liedje’ te gaan maken. De titel van deze nieuwe compositie laat zich raden……. Oplossingen kunt U insturen naar tim@polentravel.nl

szymoskowa skipiste zakopaneskiles zakopane szymoskowa polentravel

Een bescheiden groep bezoekt op dinsdag de zoutmijnen van Wieliczka. Onder leiding van Tim gaat de groep een paar uur ondergronds. Het is een van oudste zoutmijnen van de wereld. Krakow ontleende er vroeger haar rijkdom aan, omdat zout als conserveermiddel heel kostbaar was. Het winnen van zout op deze plek wordt voor het eerst vermeld in 1044. De gangen zijn in totaal 300 kilometer lang en bereiken een diepte van 327 meter. Bezoekers worden rondgeleid over een 3,5 kilometer lange route langs standbeelden van historische en mythische beelden en voorstellingen. Verder is er een ondergronds meer, een kathedraal en een concertzaal. Een Unescomonument dat een bezoek zeker waard is.

Om een of andere reden verzamelt deze avond iedereen zich in een driedubbele kring in Bel Ami. Er komen chips en nootjes en kaas op tafels, Greg voorziet ons royaal van vloeibare lekkernijen, maar dit alles is niet de reden van de spanning die voelbaar is. En dan plotsklaps volgt de ontlading; Herman betreedt het pand met zijn gitaar. Hij stemt wat, hij pingelt wat en zegt verontschuldigend; ‘dit is het voorspel’. Had hij niet moeten zeggen, want direct daarop klinkt er uit de zaal; ‘Da’s dan lang geleden’. De toon is gezet, Country road klinkt en wordt meegezongen, evenals ‘Kedeng Kedeng’’ en ‘You’r wunderfull tonight’. Zelfs Jaap Fischers ‘Cipier’ komt voorbij. Het Poolse personeel ziet en hoort dit alles in opperste verbazing aan. Jan herinnert zich soortgelijke avonden en verzucht; ‘Dit is een klein beetje Jasztrzebianka, maar dan zonder rook’. Herman sluit af met het in Den Helder wereldberoemde ‘Vieze liedje’ en dan kan de avond niet meer stuk. Met het refrein ‘Wosznia nie wosznia’ nog in het hoofd, zoekt iedereen de klamme lappen op. Een geweldige avond.

wieliczka zoutmijn krakow polentravelkathedraal wieliczka zoutmijn kerk krakow polentravel vakantie

Krakau verdient altijd een bezoek, als je in de buurt bent. Twee en een half uur in de bus, is in de buurt. De belangstelling is groot. We gaan zelfs met twee bussen. Jan is Krakow expert en neemt de grootste groep mee. Rob houdt het kleinschalig en vertrekt met veertien personen naar de Joodse wijk. Als Jan door de Barbakanpoort de Florianskistraat inloopt heeft hij nog 45 volgers. Het Jugendstilcafé kan die aantallen niet aan, dus drinken ze koffie op de terrassen van het grote plein. Dit plein, de Rynek, heeft zo’n grote aantrekkingskracht, dat enkele volgelingen snel afhaken. Met de harde kern laat hij zien wat zij gaan missen. In de Mariakerk staat het imposante hoogaltaar in de steigers en is er maar een fractie van het levenswerk van Veit Stoss te bewonderen. Begrijpelijk, na 530 jaar is er wel wat onderhoud nodig. Wel jammer, dat de gebeden van de gelovigen die de mis bijwonen, begeleid worden door een drilboor. Addy en Thea zijn ondertussen onder de markt om te onderzoeken hoe de markt er in de middeleeuwen heeft uitgezien. Na een bezoek aan de Lakenhal en de wandeling door de grote winkelstraat de Grodzka, bezoekt men nog enkele bijzondere kerken en klimt men naar de Wawel. Daar ga je echt heel ver terug in de geschiedenis. Een kort bezoek aan de binnenplaats van het kasteel met zijn knuffelmuur, waar alle energiebanen van Europa samenkomen. Er is niet veel belangstelling voor. Het zoeken naar een toilet krijgt voorrang. Dan nog even bij de plaatselijke draak langs. Het verhaal van de draak heeft Tim al in de bus verteld, maar zijn vuurspuwende kracht viel ons wat tegen. Die arme schoenlapper is wel makkelijk aan zijn prinses is gekomen. Uiteindelijk toch nog even naar het Jugendstilcafé Jama Michalika, dat al vol zit met onze mede Krakaubezoekers. Het arme meisje van de bediening kan zo’n golf cultuurzoekers natuurlijk niet aan. Het opnemen van de bestelling gaat nog wel en hier en daar wordt er ook wel iets uitgeserveerd. Het afrekenen doen enkele van ons maar op een simpele manier; Ze laten wat geld achter. Hopelijk mogen we volgend jaar weer terugkomen. Rob heeft een aanzienlijk korter programma achter de rug; na een bezoek aan de nieuwe Joodse begraafplaats, koffiedrinken in het Klezmerhois. Daar blijkt de oude componist, die altijd in zijn eigen stoel zat te zitten, op honderdjarige leeftijd overleden is. Gelukkig hebben we de cd met zijn muziek nog. Een jaar eerder gekocht door Gerrit en gesigneerd met; Voor Gerrit’. Daarna nog even naar de Remuh synagoge/begraafplaats, om vervolgens een zapikanka te nuttigen op Plac Nowy. Meer dan genoeg cultuur. Snel naar de Rynek en natuurlijk de Haring ambassade. Da’s ook cultuur. En dan weer voldaan de bus in, terug naar Zakopane.

’s Avonds staat onze paardentocht op het programma. Altijd weer leuk om dicht tegen elkaar aan, samen naar de konten van twee paarden te kijken. Gelukkig heeft het een beetje gesneeuwd, zodat het wit oogt en het er sprookjesachtig uitziet. Dan afsluiten in Karczma Pod Reglamy met muziek, een drankje en een worst. Het buitengebeuren is dik voor elkaar. Jammer genoeg wil de eigenaar van het etablissement van twee walletjes eten. Het hele restaurant zit nog vol met Poolse eters en dan passen wij er niet allemaal in. Dit duurt niet lang, want na binnenkomst van de eerste feestneuzen duurt het geen kwartier, of de zaak is weer compleet Hollands. Dit is toch een aparte kwaliteit van zo’n grote groep. Hoewel, helemaal compleet Hollands? Nou nee. Een Pool hield dapper stand, maar die had dan ook het complete Asterix oeuvre gelezen. Velen sluiten af in de karczma. Liefhebbers buurten nog even in de Gu Gu bar en weer anderen gaan naar Bel Ami waar Greg op hen wacht. Een mooie afsluiting van de dag.

skiën kasprowy wierch zakopane polen vakantie polentravel

De wandeltocht naar Morski Oko is nieuw in het programma. Morski Oko is een bergmeer omgeven met hoge bergen. Te voet doe je er gauw twee en een half uur over, maar het kan ook met paardenkracht. De skibus naar Slowakije neemt de liefhebbers mee en zet hen twee kilometer voor de parkeerplaats af. Er ligt flink wat sneeuw, dus de paardenkar is ingeruild voor een slee. Dat is nog leuker; negen man in de slee, voerman op de bok en twee paarden doen het werk. Kosten 50 zlt per persoon. In een uur word je naar boven gebracht, nagekeken door de wandelaars. Het laatste stuk moet je wel zelf doen. Daar moet je wel een half uur voor uittrekken. Het meer is bevroren en dan wil iedereen toch nog even op het ijs staan. Het oude houten restaurant aan de kant van het meer zit tjokvol vakantiegangers. Geen tafeltje meer over en een lange rij voor de keuken. Als je maar lang genoeg wacht, kom je toch wel aan de beurt en dan smaakt de soep extra lekker. Buiten zitten op de dakrand brutale vogels, formaat grote spreeuw. Pas op je broodje, want even niet opletten en in een gecombineerde aanval vliegen ze het zo uit je handen. De eerste pikt het brood en de tweede het beleg. De terugweg naar beneden, gaat veel sneller, zowel lopend als met de slee. In een half uur en voor nog eens 50 zlt, brengt de voerman je terug met de slee, waarbij de paarden de sneeuw met hun hoeven opwerpen en je af en toe het idee krijgt in een sneeuwballengevecht te zitten. Bij het eindpunt staan volop busjes, die je weer naar Zakopane brengen voor slechts 10 zlt. Wel opletten bij de bochten. Heren op leeftijd die in slaap sukkelen, belanden zomaar in de schoot van de Poolse buurvrouw.

Je merkt wel dat de vermoeidheid begint toe te slaan. De meesten hebben de voorbije week heel intens beleefd en gaan er voor de verandering nu eens vroeg in. De eerste zieken zijn gesignaleerd en behoeven verzorging en rust. Anderen daarentegen gaan tot het gaatje en trekken er ’s avonds op uit om toch maar niets te hoeven missen. Toch wordt het vroeg rustig in het hotel….

bel ami wintersport zakopane polenskireis gezin polentravel bialka tatrzanska skivakantie

En dan ben je alweer bij de vrijdag aanbeland. Het sneeuwt nat en het is waterkoud. Velen gaan er op uit op de laatste inkopen te doen, of om een lekkere kop koffie met een taartje te scoren. Opvallend zijn de veranderingen in de Krupówki. Buiten de vele nieuwe winkels in het grote nieuwe glazen warenhuis, waar ook voor kinderen van alles te beleven valt, komen er nog steeds nieuwe restaurantjes en eettentjes bij. Gazdowa Kuchnia, al jarenlang een vastigheidje in het programma, laat zich niet verjagen. Het is opeens sterk uitgebreid met veel zitplaatsen. Het is gloednieuw met de sfeer van het oude gedeelte. Zo rond een uur of twee verzamelen de grootste feestneuzen zich nog eenmaal in de Seagramsbar om af te sluiten. Samen met een stel Drenten wordt de week doorgenomen. Nu hebben we wel vaker vreemd volk van de straat naar binnen gelokt, o.a. een konijn, een kaasverkoopster en een bedelaar. Nu komt Paul, een van de Drenten, met een ballonnen verkoper aanzetten, omdat zijn ballonnen zo mooi knipperen…!? De verkoper ziet er lichtelijk ontredderd uit te midden van deze bende van ellende. Gelukkig heeft Paul een groot hart en hij besluit de handelaar uit zijn lijden te verlossen door zijn hele voorraad op te kopen, om vervolgens de buit uit te delen aan behoeftige mama’s en oma’s. Onder luid applaus verlaat de Drentse delegatie het gebouw om naar Nederland terug te keren. Voor ons is dit het teken om afscheid te nemen van ons clubhuis. De laatste maaltijd wacht en dat is dan eindelijk de langverwachte kip, die er goed ingaat. We nemen afscheid van de bemanning van het hotel, krijgen nog een ontbijtpakket overhandigd en stappen dan de bussen in. Nog wat getoeter en gezwaai en Bel Ami verdwijnt uit zicht en wij verdwijnen in de nacht. Een enkeling probeert het Zakopane gevoel nog vast te houden, maar het grote gros doet de luiken dicht. Ter hoogte van Wroclaw houden we nog een korte sanitaire stop, maar dan valt echt de grote stilte in. Om 8.00 uur ontwaken we weer bij de Poort van Groningen respectievelijk Van der Valk te Hengelo en nemen daar afscheid van een deel van de groep. Telefonisch contact leert dat beide bussen even na elven bij de Zingende Wielen zullen arriveren. En zowaar, het klopt. Vijf minuten na elkaar lopen de bussen binnen. Een geslaagd experiment. Twintig minuten later rijden ze weer weg, want alles is uitgeladen en iedereen is weer op weg naar huis.

Het was een geslaagde reis. Jullie hebben er samen weer iets fraais van gemaakt. De inschrijving is weer geopend en gezien het aantal aanmeldingen, maken we volgend jaar wellicht gebruik van een tweede hotel. Dat ligt weliswaar in een ver verschiet, maar je moet overal rekening mee houden. Dank allemaal voor jullie inbreng!

Altijd tot Uw dienst


Tim, Jan en Rob

Klik hier voor het foto-album